Sinds 2011 vindt men in Rotterdam-Noord het niveau van het culturele leven in de deelgemeente te laag. Daarom werd een stichting in het leven geroepen die een jaarlijkse subsidie van ongeveer een kwart miljoen euro krijgt. De belangrijkste activiteit van deze stichting is het organiseren van een tweedaags festival op het Noordplein: het Noord Bruist Festival. Een vreselijke naam natuurlijk: ‘Noord Bruist’ vind ik van eenzelfde neerbuigendheid getuigen als het ophangen van plakkaten met buurtregels of het toekennen van Opzoomerpunten. Daarnaast roept een bruisend festival bij mij het antoniem op van dood bier. Toch ben ik op de zondag even een kijkje gaan nemen.

Ik kom binnen terwijl op het podium uitgebreid wordt omgebouwd en gesoundcheckt. Het is niet druk. Rond picknickbankjes en statafels hangen maximaal honderd man. Het barpersoneel heeft geen moer te doen. Het is snikheet, er wordt dit weekend één of ander warmterecord verbroken. Verspreid over het Noordplein staan diverse eettentjes: verse patat, biologisch brood en maïskolven met boter en zout. De verkopers kijken ook alsof zij op een wat drukker weekend hadden gehoopt.

Op de website van het festival lees ik dat ik het optreden van Monique Smit (de zus van…) gemist heb. Binnen een line-up die gedomineerd wordt door urban-, funk- en rockmuziek vind ik haar sowieso een vreemde Volendamse vogel. Volgens haar boekingskantoor kost Monique voor een optreden van 30 minuten bijna 3.000 euro. Voor dat geld kan je toch ook een getalenteerde muzikant uit Rotterdam-Noord een kans geven?

Dan komen de TenTemPies het podium op. Aan hen de taak om het publiek dat door de rust en de warmte op het Noordplein lamlendig is geworden weer aan het dansen te krijgen. Dat lukt wonderwel. De positieve en enthousiaste zanger (Maurino Alarcón) legt zijn revolutionaire teksten telkens rustig aan het publiek uit. De funky, vrolijke muziek van zijn band doet de rest. Vooral bij het laatste nummer Que Sera, waaraan de Rotterdamse rapper GMB een gastbijdrage levert, gaat het publiek uit zijn dak.

Er volgt weer een lange pauze. Diggy Dex komt optreden met een big band, maar de rapper zit vast in het verkeer. Het optreden dat hij vervolgens geeft is nogal mat. Er staan meer dan 20 musici op het podium, toch wil de show nergens echt opzwepend worden. Zo is Diggy Dex tijdens het eerste nummer een tijdlang aan het uitleggen dat wanneer hij “één twee” zegt, het publiek “drie vier” moet roepen. Waarom hij niet gelooft dat wij best kunnen tellen is me niet helemaal duidelijk.

De Bazookas krijgen hierna het podium en zij borduren eigenlijk voort op de sfeer die door de TenTemPies al gecreëerd was. Deze show sraait vooral om zanger Bas “Bazz” Barnasconi. Soms lijkt zich wat te vergalopperen als hij weer eens het publiek in rent omdat een jongentje van 8 moet crowdsurfen of een meisje van 12 op een stoel moet gaan staan zodat ze toegezongen kan worden (“Jij stinkt! Uit je bek!”). Zijn vrolijke enthousiasme en tomeloze energie zorgen echter dat het publiek zich prima vermaakt.

De laatste show van de dag is van The Nits. Deze vermaarde rockformatie uit de jaren ’70 is sinds kort weer aan het toeren. Zanger Henk Hofstede praat zijn muziek aan elkaar met typische oude-muzikanten-anekdotes: “De ene inmiddels overleden zanger ging op bezoek bij een andere inmiddels overleden zanger en daarover schreven wij dit lied.” Op het Noordplein zijn net genoeg ouwe lullen die het kunnen waarderen.

Hoewel er op Noord Bruist een aantal leuke artiesten stonden, blijft toch het gevoel hangen dat het een typisch subsidiefestivalletje is. De sfeer was te lusteloos, de line-up te diffuus en voor een gratis festival was er veel te weinig publiek. Wil Noord Bruist de komende jaren een succes worden dan heeft het dus een scherper profiel nodig. En een nieuwe naam.