Gisteren vond in een zonnig hoekje aan het Frederiksplein in Amsterdam de vierde editie van AchieVers plaats. AchieVers is een gezamenlijk project van Lebowski Publishers en Top Notch, die hun jonge literaire en muzikale talenten een ontmoetingsplek in Hotel V willen bieden. Vooral het optreden van rapper Ome Omar en punkband The Don’t Touch My Croque Monsieurs (TDTMCM) zullen de ruim tweehonderd aanwezigen niet snel vergeten.

Ome Omar had al een stukje uit zijn aankomende boek voorgelezen en komt na de pauze nog één liedje spelen, samen met TDTMCM. Het publiek heft net twee grappige columns van Lucky Fonz III gehoord en heeft gelachen en geklapt voor Guido Belcanto’s liedje ‘Willy en Wanda’; over het sadomasochistische seksleven van zijn facteur (“Dat is Belgisch voor postbode”). Dan kondigt de host van de avond Ome Omar en TDTMCM aan. Twee minuten later staat zanger Abel op de designtafel van Kees de Koning te springen, gooit Ome Omar bier over hem heen, probeert drummer Nout (a.k.a. Papalino) slap van het lachen de maat aan te houden en is de geluidsinstallatie van Hotel V opgeblazen. Na zijn laatste verse schreeuwt Abel: “Wie draait er nu godverdomme een motherfucking joint voor me?!” en loopt naar buiten. De track is gedaan, de zaal is afgebroken. Bam.

De middag begon zo gemoedelijk. Verschillende schrijftalenten lazen een stukje voor uit hun aankomende boek. Anouk Kemper las een cynisch stuk voor over haar gestorven cavia, Omar verhaalde over zijn belevenissen in Marokko en James Worthy las een hoofdstuk uit zijn debuutroman. Henk van Straten las maar liefst twee keer voor. Voor de pauze uit het zwaarmoedige ‘Salvador’, na de pauze uit het humoristische ‘Superlul’. Beide boeken moeten in de zomer verschijnen. Ook presenteerde hij zijn regiedebuut ‘Bakkie Doen!’ –een hilarische, op Man Bijt Hond geïnspireerde sketch.

En er was muziek. Guido Belcanto had het publiek laten lachen met zijn tragikomische liedteksten: “Mijn vrouw is er vandoor, met mijn beste vriend. Ik mis hem.” JAH6, de nieuwste aanwinst van Top Notch, bracht vlak voor de pauze de lentezon naar binnen met reggaeversies van de levensliederen ‘De Vlieger’ van André Hazes en ‘De Dievenwagen’ van Willy Alberti.

En toen kwamen Ome Omar en TDTMCM. Nadat de muzikale storm na een minuut of vijf was gaan liggen bleek dat de geluidsinstallatie het definitief had begeven. Zoveel punk kon het ding niet aan. Maar er was geen nood aan de man. Het publiek kwam een stuk dichterbij, terwijl Anna Drijver een column voorlas, Lucky Fonz met gitaar en mondharmonica een intieme versie van zijn liedje ‘Jongens’ ten gehore bracht en Roxanne Stam haar theatervoorstelling ‘Mr & Mrs’ presenteerde.

Het slotakkoord van de middag werd verzorgt door Dirk Polak en Mark Ritsema van de Polar Twins. Met name Dirk Polak is een fenomeen in de Amsterdamse culturele scene. Binnenkort verschijnt zijn boek en daarom bracht de rasmuzikant en –verteller eerst een prachtige anekdote over zijn oude vriend Ramses Shaffy, die ooit een hitsig hondje aan zijn gerief hielp komen. Daarna zongen de Polar Twins het schitterende nummer ‘Black Sea’. Wie zijn ogen sloot hoorde in de verte een vleugje Tom Waits, maar dan met accordeon. Hoewel de muzikanten vooraf aangaven zich niet echt tussen het jonge talent op AchieVers thuis te voelen (Mark Ritsema en Dirk Polak zijn respectievelijk 49 en 58 jaar oud), spelen ze de zaal plat. Onversterkt, de geluidsinstallatie was immers nog steeds kapot, maar er was niemand die het merkte. Het publiek klapt zijn handen stuk en gaat dan voldaan naar huis. Er is veel voorbij gekomen de afgelopen twee uur: punk, poezie, theater, blues, reggae, levensliederen, verhalen, film, sing & songwriters. Zomaar, gratis en voor niks, op een zonnige zondagmiddag in een hoekje van Amsterdam. Swag.

Lees verder op AchieVers.nl